"Αχ, γκρέμισε ο κόσμος μας! Γκρέμισε ή Σμύρνη μας! Γκρέμισε ή ζωή μας!
Η καρδιά,τρομαγμένο πουλί, δεν ξέρει πού να κρυφτεί. Ο τρόμος, ένας ανελέητος καταλυτής άδραξε στα νύχια του κείνο το πλήθος και το αλάλιασε. Ο τρόμος ξεπερνάει το θάνατο. Δε φοβάσαι το θάνατο, φοβάσαι τον τρόμο. Ο τρόμος έχει τώρα το πρόσταγμα. Τσαλαπατά την ανθρωπιά. Αρχίζει από το ρούχο και φτάνει ίσαμε την καρδιά. Λέει:
Γονάτισε, γκιαούρη ! Και γονατίζει.
Ξεγυμνώσου! Και ξεγυμνώνεται.
"Άνοιξε τα σκέλια σου! Και τ' ανοίγει.
Χόρεψε! Και χορεύει.
Φτύσε την τιμή σου και την πατρίδα σου! Και φτύνει.
Απαρνήσου την πίστη σου! Και την απαρνιέται. "
Αχ ο τρόμος! Όποια γλώσσα κι αν μιλάς, λόγια δε θα βρεις να τόνε περιγράψεις. Τι κάνουν, λοιπόν, οι προστάτες μας; Τι κάνουν οι ναυάρχοι με τα χρυσά σιρίτια, οι διπλωμάτες κι οι πρόξενοι τής Αντάντ! Στήσανε κινηματογραφικές μηχανές στα καράβια τους και τραβούσανε ταινίες τη σφαγή και τον ξολοθρεμό μας! Μέσα στα πολεμικά οι μπάντες τους παίζανε εμβατήρια και τραγούδια τής χαράς για να μη φτάνουν ίσαμε τ' αφτιά των πληρωμάτων οι κραυγές της οδύνης και οι επικλήσεις του κόσμου.
Και να ξέρει κανείς πώς μια, μόνο μια κανονιά, μια διαταγή, έφτανε για να διαλύσει όλα κείνα τα μαινόμενα στίφη.
«Υπήρχε ένα υψηλό κύρος που κανείς δεν αμφισβητούσε. Η βράβευση της Ακαδημίας το φώτισε και το «έδειξε» στο Πανελλήνιο. Η Μέριμνα Ποντίων Κυριών ανέβηκε πολύ ψηλά και έχει - δικαιολογημένα -τους προβολείς του πανελληνίου ενδιαφέροντος στραμμένους προς αυτήν… Όταν τα πνευματικά ιδρύματα μιας χώρας έχουν σωματεία όπως η Μέριμνα Ποντίων Κυριών, στέκονται κι αυτά ψηλότερα, γιατί τιμούν και τιμούνται» Γαβριήλ Λαμψίδης Νοέμβρης του 1938
“Όσο έγραφα, τόσο έγραφα.
Τέλειωσα…όταν τέλειωσα.
Τα χρόνια που έζησα μέχρι τώρα, ζυμωμένα με τις μνήμες από τον παιδικό μου κόσμο στην παραμεθόριο, με τα μυστήρια και τις αλήθειες από την αντικρινή ανατολή, τα άπλωσα στο χαρτί, τους έδωσα ήχο. Βιώματα μουσικά, ψαλτικά, …με τις Αγιές Σοφιές να μου τρυπάνε την καρδιά και το λιβάνι του Γολγοθά να γαληνεύει την ψυχή μου…”
Γιάννης Μπουφίδης
«ISTABUL-BY-CHRIS-LABRIANIDIS.WALLPAPERS BY THALASSA KARADENIZ»
" Τούρκοι συµπατριώτες, σταµατήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την Άλωση, αρκετή ßία έχουµε δώσει στην Ανατολή µε τις πράξεις µας..."
« ΑΝ οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο µε θέµα : «Θα πάρουµε πίσω την Πόλη»...
ΑΝ έφτιαχναν µακέτα µε τα τείχη της πόλης και τους στρατιώτες µε τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη... (όπως εµείς στην Τουρκία κάνουµε κάθε χρόνο !)
ΑΝ ένας τύπος ντυµένος όπως ο περίφηµος Έλληνας Nικηφόρος και σχεδόν µυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε τον δικό µας Ulubatlι Hasan και τον γκρέµιζε κάτω...
ΑΝ ξαφνικά έµπαινε στην πόλη κάποιος ντυµένος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο και δίπλα του άλλος ως Λουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής κι έµπαιναν ως αντιπρόσωποι της πόλης... ( όπως εµείς στην Τουρκία κάνουµε κάθε χρόνο !)
ΑΝ έφτιαχναν µια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε µιναρέδες αλλά Σταυρό....
ΑΝ έκαιγαν λιßάνι και έλεγαν ύµνους, θα µας άρεσε ;
Δεν θα µας άρεσε, θα ξεσηκώναµε τον κόσµο, µέχρι που θα καλούσαµε πίσω τον πρέσßη µας από την Ελλάδα.
Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο ;
Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να ήταν χθες ;
Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ( µ΄ αυτές τις γιορτές πού κάνετε ) διακηρύσσετε σε όλο τον κόσµο ότι:
«αυτά τα µέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ των υστέρων και τα πήραµε µε τη ßία».
Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση 6 αιώνων;
Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόßος ότι η Πόλη κάποια µέρα θα δοθεί πίσω ;
Μην φοßάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919.
Μη φοßάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν µπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατοµµυρίων, και αν ακόµα την πάρουν δεν µπορούν να την κατοικήσουν.
Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.
Ρε σεις, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαµε την Πόλη τρεις µέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουµε ;
Θα υπερασπιστούµε τον εαυτό µας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωµάτων ή θα αφήσουµε το θέµα στους ιστορικούς ;
Αντί να περηφανευόµαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαµε, ας περηφανευτούµε µε αυτές που ιδρύσαµε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν.
Όλη η Ανατολή είναι περιοχή µέ την ßία κατακτηµένη...
Ακόµα και το όνοµα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=µανα, dolu=γεµάτη) αλλά προέχεται από την ελληνική λέξη η Ανατολή.
Ακόµα και η ονοµασία της Ισταµπούλ δεν είναι όπως µας λέει ο Ebliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ» τραßώντας τη λέξη από τα µαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».
Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος η νοµαδική ζωή και γι' αυτό ο λαός αγοράζει πέντε - πέντε τα διαµερίσµατα. Κανείς δεν µπορεί να µας κουνήσει, ηρεµήστε πια...
Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς όµως πολλές φανφάρες...».
Άρθρο του Engin Ardic στη SABAH επ ευκαιρία του εορτασμού της άλωσης της Πόλης.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Αδέσμευτου Τύπου της Κυριακής( 6 12 2009 σελ 13 ) ο Τούρκος υπουργός Πολιτισμού, Ερτουγκρούλ Γκιουνάι ανακοίνωσε απόφαση με την οποία μία φορά τον χρόνο, σε εκκλησίες όπως είναι η Παναγία Σουμελά της Τραπεζούντα και η Αρμένικη Εκκλησία της λίμνης Βαν, θα δίνεται άδεια να λειτουργούν ως ναοί, αν υπάρχουν εκεί συρρεύσαντες πιστοί που επιθυμούν να λειτουργηθούν.
Ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης αναφερόμενος στο δημοσίευμα της εφημερίδας του Αδέσμευτου Τύπου της Κυριακής( 6 12 2009 σελ 13 ), χαρακτήρισε την κίνηση της Τουρκίας ως "εντυπωσιακή" εξέλιξη, μια έκπληξη της κυβέρνησης Ερντογάν που φαίνεται να κινείται με τρόπο διαφορετικό των προηγουμένων κοσμικών κυβερνήσεων της Τουρκίας. Επίσης τη θεωρεί "θετική" αλλά επισημαίνει ότι η σωστή αντιμετώπιση των μνημείων αυτού του ιστορικού βάρους, θα ήταν η απόδοση τους στις κοινότητες που τα δημιούργησαν. Αναφερόμενος στον εκδημοκρατισμό της γείτονος χώρας τονίζει ότι δεν αποτελεί μια εύκολη υπόθεση και ότι " 'οσο ο εθνικιστικός τουρκικός στρατός θα παραμένει ένα αυτόνομο σώμα, που δεν υπόκειται στον έλεγχο της κοινωνίας, τόσο οι δημοκρατικές μεταρυθμίσεις, αλλά και όσοι τις επιχειρούν,θα έχουν έναν υπαρκτό και σκληρό αντίπαλο και κάθε στιγμή ο κίνδυνος του εκτροχιασμού θα είναι πιθανός."
«ΕΡΕΙΠΙΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟΥ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΕΩΣ. WALLPAPERS BY THALASSA KARADENIZ»
ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΝΑ ΣΕΒΑΣΤΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΟΥΝ ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΕΥΞΕΙΝΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΟΛΥΤΙΜΩΝ ΚΕΙΜΗΛΙΩΝ ΠΟΥ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΦΕΡΑΝ ΥΠΟ ΤΙΣ ΑΝΤΙΞΟΟΤΕΡΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ. ΑΠΟ ΤΑ 5.000 ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟΥ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΠΟΥ ΕΦΘΑΣΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΣΗΜΕΡΑ ΜΟΛΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΒΙΑΣ ΔΙΑΣΩΖΩΝΤΑΙ ΤΑ 1.000. ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΙ ΑΥΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΖΗΤΗΜΑ ΧΡΟΝΟΥ. ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥΣ. ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΦΑΝΙΣΕ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΚΑΙ Η ΦΩΤΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ ΤΟ ΑΦΑΝΙΖΕΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΩΧΑΔΕΡΦΙΣΜΟΣ.
ΤΟ THALASSA-KARADENIZ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΕΝΕΡΓΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΔΙΑΣΩΣΗΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΥ ΜΑΣ.
Η ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΛΕΣΧΗ ΝΑΟΥΣΑΣ ΑΝΟΙΞΕ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΟΠΟΥ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΙΣΦΕΡΕΙ ME ΣΤΟΧΟ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΤΕΘΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 972 ΤΟΜΩΝ ΠΟΥ ΑΠΕΜΕΙΝΑΝ ΑΠΟ ΤΑ 5000 ΑΡΧΙΚΩΣ ΔΙΑΣΩΘΕΝΤΑ ΒΙΒΛΙΑ:
1. Εθνική: 425/611538-10
2. Πειραιώς: 5244-003598-513
3. Εμπορική: 85076752
4. Eurobank: 0026.0345.13.0100302527
5. Alfabank: 831.00.2002008695
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ : Εύξεινος Λέσχη Ποντίων Νάουσας
Τηλ. 2332029650, Φαξ 2332022577
info@elpn.gr
Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ των διωγμών του εν Τουρκία Ελληνισμού (1914-1918)
1919 και το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως εκδίδει και παραδίδει στην κρίση όλων των πεπολιτισμένων λαών του κόσμου την «Μαύρη Βίβλο των Διωγμών και Μαρτυριών του εν Τουρκία Ελληνισμού». Η έκδοση γίνεται στην ελληνική και γαλλική γλώσσα.
Η Μαύρη Βίβλος αποτελεί μια συστηματική καταγραφή των εκτοπίσεων, διωγμών σφαγιασμών και λεηλασιών από την Τουρκική κρατική εξουσία εναντίον του μειονοτικού Ελληνικού στοιχείο, κατά τη χρονική περίοδο 1914-1918 περίοδο που σηματοδοτεί και την πρώτη φάση της Γενοκτονίας των Ελλήνων.
Ανατολική Θράκη, Μικρασία και Πόντος παραδομένα στο μαχαίρι του Τούρκου . Όλη η σκοτεινή εποχή του 14-18 μέσα από «ξηρά και εξακριβωμένα» γεγονότα, χωρίς συναισθηματικές περιγραφές και προπαγανδιστικά κείμενα. Εδώ τα στοιχεία μιλάνε από μόνα τους. Πρόκειται για μια αυστηρή καταγραφή γεγονότων, που αποκαλύπτουν σε όλο τους το μεγαλείο τις φρικαλεότητες της επίσημης πολιτικής του τουρκικού κράτους.
Σύμφωνα με το You Tube: "This video may not be suitable for minors". (Το βίντεο ίσως δεν είναι κατάλληλο για τις μειονότητες) και για τον λόγο αυτόν: "Video blocked in some countries". (το βιντεο είναι μπλοκαρισμένο σε κάποιες χώρες). Αλήθεια...σε ποιες;
Προς τα τέλη του 1917 νομίζω, σε κάποιο κρυψώνα στο βουνό Κοτζά Ντάγ οι Τούρκοι ανακάλυψαν πολλές ομάδες κρυπτόμενων γυναικοπαίδων, άλλες τις εβίασαν, άλλες τις πήγαν εξορία όπου και χάθηκαν και άλλες τις πήγαν σαν δούλες και τις πούλησαν. Μία ομάδα γυναικών είμασταν κρυμμένες μέσα σε ένα ρέμα στο ποταμό Λύκο, έτσι το λέγανε ή Γεσίλ Ιρμάκ ή Ίρη δεν θυμάμαι, και εκεί κρυφτήκαμε κάτω από ένα καταρράκτη που είχε πίσω σπηλιά. Είδαμε τους Τούρκους να έρχονται προς την μεριά μας ακολουθώντας το ποτάμι και σε ύποπτα μέρη, πυροβολώντας για να δουν αν κάποιος βρίσκεται κρυμμένος σε θάμνους ή μέσα στις καλαμιές. Καταλάβαμε ότι το ίδιο θα γίνει και με μας αν μας ανακάλυπταν, εκεί όμως που βρισκόμασταν δεν μπορούσαν να φαντασθούν ότι πίσω από τον καταρράκτη θα υπήρχαν άνθρωποι. Αλλά είχαμε μαζί μας και μικρά παιδιά και σκεφθήκαμε, καλά όλα αυτά αν όμως κάποιο παιδί κλάψει και προδώσει την θέση μας τι θα γίνει Είμασταν περισσότερες από 100 γυναίκες και είχαμε 8-10 παιδιά, ηλικίας 2 έως 7 χρονών και αποφασίσαμε να τα πνίξουμε μη τυχόν και κλάψει κάποιο ή μιλήσει και όταν οι Τούρκοι θα ήταν κοντά μας θα ανακάλυπταν την κρυψώνα μας και θα μας συλλάμβαναν. Τότε η κάθε μία από εμάς πήρε το παιδί της άλλης και το έπνιξε, σφίγγοντας το λαιμό του και αφήνοντας το νερό του καταρράκτη να μπει μέσα στο στόμα του. Κάποιο κοριτσάκι 6-7 χρονών όταν είδε το τι γινότανε, μας παρακάλεσε να μην της βγάλουμε από το λαιμό κάτι χαϊμαλιά που είχε και μας είπε στα τούρκικα «πενί ποορκενέ τσιτσιλεριμί τσικάρτμαγιν», δηλαδή όταν με πνίγετε να μου βγάλετε από το λαιμό μου τα χαϊμαλιά. Σαλτσίδου Βαρβάρα από Κόλοου Έρπαα, έτος γεν.1902, αφήγηση Μάρτιος 1966.
